«دلم میخواست بدانم آیا واقعا چیزی به نام دوستی وجود دارد؟ مقصود فرصتطلبی لذّتبخش دو نفر نیست که میبینند دربارهی بعضی چیزها در بعضی زمانهای زندگیشان همعقیدهاند، یا در کارهای خطیر و امیالشان شریکند. اینها هیچکدام دوستی نیست. گاهی فکر میکنمدوستی نیرومندترین پیوند در زندگی است و در نتیجه نادرترین. پای...

با این که می دانم این جا را نمی خوانی، هر روز می آیم به این جا سر می زنم؛ نمی دانم چرا. نوشته ام را می خوانم؛ یک دور از دید خودم، یک دور از دید تو. گاهی هم از دید یک سوم شخص فرضی.باز استاتوس misanthropic ام پررنگ تر شده. امروز بعد از کلاس کنترل سعی کردم مسیر کلاس تا ساختمان جدید، ساختمان جدید تا بوف...

دلم برایت تنگ شده.تو هم مثل بقیه، روز به روز دورتر می شوی... شاید تقصیر از جانب من است،که مردم گریزم..

آش، کلّه پاچه، شله زرد، چه فرقی می کند؛ من که نمی توانم بخورم، هیچ کدام را.چرا کسی متوجّه نمی شود، که غذا خوردن بهانه است. بهانه ای افزون بر خودفریبی های روزمرّه... خودفریبی های همواره.متنفّرسکوت کن. به جایش همورک کنترل بنویس؛ لعنتی متمارض گرا متظاهر گرای لعنتی. چرا بس نمی کنی؟پیچک سمّیپسرک دانشکده ...

دنیا را بغل گرفتیم، گفتند امن است، کاری با ما ندارد، خوابمان برد ...بیدار شدیمدیدیم، آبستن تمام دردهایش شده ایم.-حسین پناهی-

قرار بود حرف بزنیم... انگار هیچ گاه فرصت نمی شود. فرصت ها لای هیاهوی روزمره و سنگینی درس و دانشگاه له می شوند. شاید سکوت زیبنده تر باشد. شاید مصلحت در همین باشد. مگر چقدر قرار است هم دیگر را ببینیم.. ؟ شاید این سکوت زمینه ساز بهتری باشد، در تسهيل اين خداحافظي تدريجي. مراقب خودت باش.

«ما میرویم، و آیا در پی ما، یادی از درها خواهد گذشت؟ ما میگذریم، و آیا غمی بر جای ما، در سایهها خواهد نشست؟»